Dit jaar waren aanwezig: party Wor/De Vries met Hella & Dirk, Sake, Jesse en Key uit Heerenveen, party De Wit met Marjo & Hans, Leanne & Mitchell, Ilonne, Petra en Berna uit Ommoord, party Van Hattem met A3 & Yol, Irene, Emma & Max tevens uit Ommoord, party Singeling uit Krimpen aan den IJssel/Zaandam met Ed & Joke en ondergetekdende. Als introducé mochten we party Schot uit Capelle aan den IJssel met Fred en Ivar op zondag verwelkomen.
Op zaterdagochtend gingen de mannen op jacht naar goed vlees en fijne boodschappen, de zaterdagavond werd de vangst gebakken en gebraden op de skottelbraai door A3 en Ed, de zondag was uiteraard voor de altijd weer smakelijke pannekoeken, met beslag van A3 en Hans, gebakken door A3, Hans, Joke, Marjo en Petra.
Maar ook mijn vader - Ed voor intimi - bleek verrassend een professionele koekenbakker en gooide ze zonder moeite in caravan 1 luchtig omhoog. Op zondag ging een aantal lieden nog even stoer kanoën op de Linge; was niet voor iedereen zo succesvol. Zo zorgde Petra bij het uitstappen voor een slapstickmoment door tussen de wal en het schip te geraken...
Verdere tekst en uitleg overbodig dunkt me! Foto is zondag 22 april genomen tijdens een weekendje weg met Pa, Joke en Wietske in Eerbeek. Genoten van de omgeving, het weer, eten, drinken en vooral ook Huis te Eerbeek 
waar we logeerden in het jachthuis. 
Hieronder nog meer kiekjes.
Kasteeltje hier, kasteeljte daar......
Dat kostte nog moeite ook, hij wilde denk ik bij me blijven wonen en een nestje bouwen. Ik hoorde hem dacht ik iets van 'ringen' kwetteren. Maar ja, in dit geval leek het me beter het nieuwe vriendje zijn vrijheid te gunnen. Daarbij, met Panda boterde het ook niet erg...
zit je met de handen in het haar en denk je 'rot op met je leermomenten, kansen en nieuwe uitdagingen. Onderhand wil ik me nu weleens langer dan een jaar op een baan kunnen focussen; dat is er sinds 2002 nog niet van gekomen. Ik hoop natuurlijk dat wij dames van Studie straks allemaal weer onze draai vinden.
Maar eerst...
De laatste paar maanden heb ik vier films gezien, o.a. in filmtheater deFabriek in Zaandam en het prachtige filmhuis Lux in Nijmegen toen ik daar een vriendin bezocht. In Nijmegen zag ik Volver, een surrealistisch en komisch drama van Pedro Almodóvar over drie generaties vrouwen, waaronder een geest. Het grote nadeel was eigenlijk alleen de hoofdrolspeelster Penelope Cruz; zo'n 13 in een dozijnmevrouw met grote mond en tieten die er altijd piekfijn uitziet, ook gebeuren er de vreselijkste dingen. Nee dan de andere actrices, zo uit het Spaanse leven gegrepen; mooie uitdrukkingen op het gelaat, geen perfecte vormen maar geweldige uitstraling. Het verhaal was echter zo verrassend en mooi dat ik die dissonante Cruz zo kon vergeten. Wil je een avondje gezellig uit met vriendinnen: ga eerst deze film zien en er daarna met een wijntje verder over praten. 
In deFabriek zag ik op 2e kerstdag de Nederlandse Ober van Alex van Warmerdam. Het verhaal gaat, inderdaad, over een ober die zo'n treurig leven lijdt dat hij zich gaat beklagen bij de schrijver van de film. Veel hilarische scènes, ja eigenlijk een opeenstapeling van korte soms ver gezochte sketches, alsof je naar bijvoorbeeld Jiskefet zit te kijken. Ook filmisch mooie momenten als er in een bus naar een feestzaal wordt gereden: door het duinlandschap bij de hoogovens in het door mij zo geliefde Wijk aan Zee. Van Warmerdam komt zelf uit IJmuiden, dus hij weet als geen ander hoe troosteloos mooi die omgeving kan zijn. Voor een speelfilm te veel van het goede, als televisieserie zou ik het meer kans geven.
Aan een beginnend journaliste Scarlett Johansson verschijnt, als zij op het podium bij Allen in een verdwijnkast zit, de geest van een overleden topjournalist (de heerlijke Ian McShane) met een geweldige scoop over een seriemoordenaar. 
Samen met een eerst nog tegensputterende Allen gaat ze op onderzoek uit en de geest verschijnt gelukkig nog vele malen met nuttige tips die naar de clue moeten leiden. Het kan natuurlijk allemaal niet, maar het is een leuk, spannend en luchtig verhaal, gelardeerd met de bekende Allen-humor. Tussendoor geniet je van de prachtige English Garden waar de diverse feestjes in enorme kastelen plaatsvinden. Een aanrader!
Lawaai op de terrassen en een snackbar naast een schoolGeachte redactie,
Huh? Lees ik dit nu goed? Dat was mijn eerste gedachte toen dit bericht onder mijn ogen verscheen afgelopen dinsdag. Er is toch altijd al muziek te horen op de terrassen rond de Dam in Zaandam? En wel zo oorverdovend hard, dat ik er nooit meer kom, laat staan IN die horeca op de Dam. Daar staat de muziek binnen namelijk zo bikkelhard, dat je zo ongeveer zit weg te dreunen en elkaar nauwelijks kunt verstaan. Dat is dan ook de reden dat ik mij in ieder geval niet meer ’s avonds op de terrassen waag.
Laatst probeerde ik het nog eens, ben naar huis gevlucht. Een mooie uitzondering en verademing hierop is de Koperen Bel, dat is nog een café met kasteleins en echte muziek (dus geen onophoudelijke dreun) op de achtergrond, zodat je dus gewoon een gesprek met elkaar kunt voeren. En overdag begint het nu ook al met allerlei ‘feestelijke’ activiteiten die kennelijk pas ‘gezellig’ zijn vanaf een bepaald aantal decibellen. Laatst nog met de Pasar Malam, midden op de Dam. Ik dronk er koffie met een paar vrienden en kon mijn buurvrouw niet verstaan.
Talloze festivals en andere festiviteiten worden de laatste jaren verpest door deze terreur van lawaai; op korte afstand van elkaar staan dan bands keihard op elkaar in te spelen. Een kakofonie, meer is het niet. Zelfs het ‘jazz’festival heeft niets meer met muziek te maken, maar, zoals dat kennelijk wenselijk is, met hard, harder, hardst.
En het is zo jammer, want volgens mij zoekt nu een hele groep mensen die echt wel wat te
verteren heeft, het elders en niet meer in Zaandam. Nu lijkt het erop of alles echt alleen maar op kinderen van 12 tot 25 is ingesteld. Maar de oudere generatie zit echt niet binnen achter de geraniums. In Amsterdam waarschijnlijk.
Karin Singeling
En nog eentje:
Geachte redactie:
Op vrijdag 10 november al stuurde ik een bericht naar de Gemeente waarin ik mijn verbazing en onbegrip uitte over het afgeven van een vergunning van een snackbar in de buurt van een school. Dit mede in het licht van het ontmoedigingsbeleid waar je iedereen in de politieke en media over hoort.
Dinsdag 14 november ontving ik hierop antwoord:
“Op 24 mei 2006 is een standplaatsvergunning verleend voor het te koop aanbieden van broodjes en snacks op de locatie Houtveldweg te Zaandam. De aanvrager voldoet aan alles eisen die gesteld zijn in artikel 5.2.3 (standplaatsvergunningen) van de Algemene Plaatselijke Verordening. Tot op heden hebben wij van de belanghebbenden alleen maar positieve reacties
ontvangen over deze verkoopkraam.”
In een TV-uitzending van RTVNH over hetzelfde onderwerp hoor ik de verslaggever opeens zeggen dat de Gemeente de vergunning helaas niet kon tegenhouden. Nou, uit het antwoord
dat ik kreeg kan ik niet opmaken dat de Gemeente ook maar een greintje moeite had met de afgifte ervan. Een lofbetuiging voor dit initiatief. Natuurlijk ligt de verantwoordelijkheid van de opvoeding bij ouders, maar dat om nou de kat op het spek te binden door een snackbar naast
een school te tolereren? Wat een wereld!
Gemeente Zaanstad ga u diep
schamen.
Vriendelijke groet,
Karin Singeling
Via een kennis, Carla (hier links op de foto met onze held), hoorde ik de muziek van Bona en ik was meteen verkocht. Richard Bona had ik nog nooit 'live' gezien, wel gehoord tijdens het North Sea Jazz waar hij dit jaar optrad. Bona komt uit Kameroen en is een virtuoze bassist die samen met zijn geweldige band een afwisselend programma speelde. Hij viel op als bassist in de begeleidingsband van Joe Zawinul en speelde eerder al andere helden als Chaka Khan, George Benson en de Breckertjes Randy (trompet) en Michael (sax). Wist ik veel, vond het gewoon prachtige muziek!
Zijn stem heeft een onwijs groot bereik, beetje à la Bobby McFerrin of bijvoorbeeld een Philip Bailey. Wat hij doet met zijn bas, doet hij moeiteloos na met zijn stem. Hij zingt echter ingetogen en bescheiden. De muziek die hij speelt houdt het midden tussen jazz, fusion en traditionele Afrikaanse muziek. Het geluid in de zaal was waanzinnig goed afgesteld (er was een eigen PA mee), zodat er de dynamiek goed te horen was. Zacht en sereen - als hij die prachtige Afrikaanse liedjes zong zonder begeleiding - je kon zelfs de afzuiginstallatie horen. Hard was mooi en functioneel, 
dampend stampend kolkend, opwindend. Zo zouden alle concerten moeten klinken.
Deze tovenaar op de saxofoon ontmoette ik ooit 22 jaar geleden op een feestje dat ik samen met twee vrienden gaf in Zaandam. Hij speelde uiteraard toen al en vertelde me van zijn plannen: heel goed en professioneel muzikant worden dus eerst toelating tot het conservatorium krijgen. De rest is geschiedenis. Ben maakt inmiddels furore in binnen- en buitenland met de New Cool Collective, trad eerder op in bijv. de Cubob City Big Band en kreeg dit jaar de VPRO/Boy Edgar Prijs 2006 uitgereikt.
